Met Veolia Voices neem je een duik in de leefwereld van degenen die zich elke dag inzetten voor een mooiere wereld.
Het zijn authentieke,
inspirerende en vooral menselijke verhalen.
Benieuwd naar de mannen en vrouwen die elke dag bijdragen aan een duurzame toekomst voor iedereen?
Luister mee en ontdek wat we nu precies doen bij Veolia.
Hallo beste luisteraars en welkom bij Veolia Voices.
De podcast waarin we jou laten kennismaken met een van je collega's bij Veolia België en Luxemburg.
Ik ben Marisa Tondat en ik stel jullie vandaag voor aan Elsie Haertjens,
verantwoordelijk voor commerciële partnerships,
meer bepaald subsidiedossiers,
binnen de afdeling Sales.
Dag Elsie,
welkom.
Voor we in de inhoud duiken,
wilde ik jou een kort vraagje stellen.
Stel dat je je afdeling of je functie zou moeten vatten in een muzieknummer.
Welk nummer zou je kiezen en waarom?
Ik zou niet twijfelen.
Avicii,
Bromance.
Het is een prachtig nummer.
De inhoud van het lied,
of eigenlijk de dj-set,
die maakt eigenlijk een...
Je voelt het verhaal samenkomen.
Je voelt dat daar de spanning wordt opgebouwd en dat is bij subsidieprojecten ook.
Je gaat eigenlijk samen verschillende puzzels gaan zoeken en naar één verhaal brengen.
Dus ik vind het een prachtig nummer en een mooie vertaling.
En daarnaast,
met
Avicii zelf,
heb ik ook wel een persoonlijke link.
Net als mijn broer heeft hij het leven teruggegeven en ik vind dat wel...
Iets waarvan ik heel erg onder de indruk ben.
Mooi.
Heel mooi dat je dat met ons wilt delen.
Dank je wel daarvoor.
Voor we naar je huidige functie gaan kijken,
wilde ik even informeren naar wat je hiervoor hebt gedaan.
Ik kom eigenlijk uit een heel andere branche.
Ik heb altijd in de gezondheidszorg gewerkt.
Mijn laatste functie binnen de gezondheidszorg was de ouderensector.
Ik was daar directeur in een rust-en verzorgingstehuis en een serviceresidentie.
Ik heb ook de coronaperiode daar meegedaan.
Dat heeft mij enorm diep geraakt,
die periode,
om toen voor mijn team en voor mijn mensen te zorgen.
Zodanig dat ik na die periode ook wel echt behoefte had om iets anders te doen.
Dat begrijp ik.
En is dat dan...
de reden geweest waarom je bij Veolia bent beginnen werken?
Ik kende eigenlijk Veolia al daarvoor.
Mijn hobby was bedrijven begeleiden in transnationale projecten.
En Veolia is altijd wel een bedrijf geweest dat mij om hulp vroeg.
En ik heb Veolia op die manier leren kennen als een bedrijf dat toch wel hele mooie waarden had.
In de ecologische transformatie,
ze willen de pionier zijn.
En ze hebben ook alle takken...
in huis of alle thema's in huis om dat te doen.
Dus ik hield wel van dat bedrijf en ik werkte daar ook heel graag mee samen.
Dus als ze mij vroegen in 2023 om voor hen te werken,
was ik ook blij dat ik uiteindelijk medewerker mocht zijn.
Prima.
En wat houdt je job vandaag in bij Veolia?
Mijn job vandaag houdt in dat ik teams begeleid in subsidieprojecten.
Dat kan zowel nieuwe ideeën zijn,
dat ik met hen kijk,
waar vind ik daar financiële ondersteuning voor.
Het kan ook zijn dat ik een uitnodiging krijg en dat ik dan naar de teams ga van zou dat iets zijn voor jullie?
Doen jullie dit al?
Willen jullie daar verder in groeien?
De bedoeling is echt dat we ondersteuning bieden in de innovatiedoelstellingen die we hebben als bedrijf of dat we de dagdagelijkse activiteiten nog beter maken met een subsidieproject.
Je zegt innovatiedoelstellingen.
Kan je daar iets meer over vertellen?
Welke doelstellingen zijn dat dan precies?
Bijvoorbeeld,
dat is een hele grote hype nu,
CO2-captatie.
Dat is iets dat heel vaak voorkomt in subsidieprojecten en waar wij als Veolia ook aan het zoeken zijn.
Wat is de beste manier?
We willen dat niet zomaar gaan transporteren naar een of andere mijn,
maar we willen daar werkelijk een toegevoegde waarde mee bieden.
Dat kan ook het verder opschalen van afvalstromen zijn.
Eigenlijk waardenstromen nu.
Vaak wordt er nog veel verbrand,
maar soms zijn er daar materialen die we echt nog kunnen hergebruiken of opnieuw inzetten.
Dat kadert mooi in onze nieuwe strategie GreenUp.
De drie pijlers binnen GreenUp.
Misschien kun je daar iets meer over vertellen,
hoe jullie daartoe bijdragen?
Subsidieprojecten hebben heel veel verschillende thema's.
Dus afhankelijk van het thema van een subsidieproject dragen we bij aan Veolia en aan de waarden,
aan de normen van Veolia en aan de strategie.
De ene keer is dat meer op energieefficiëntie,
de andere keer is dat meer op circulariteit,
de andere keer is dat meer op decarbonisatie of depolutie.
Chique woorden,
maar afhankelijk van het project
ligt er een andere klemtoon.
Je sprak daarnet over subsidieprojecten en dat dat vaak met partners gebeurt.
Kan je daar iets meer over vertellen?
Hoe gaat dat dan precies in zijn werk?
Het grootste werk bij het subsidieproject is eigenlijk het uitschrijven van het project.
Op het moment dat het goedgekeurd is,
is het plan ook daar en weten we wat we moeten doen en met wie we dat moeten doen.
Maar voordat dat project kan ingediend worden,
moeten we op zoek gaan naar partners
die mee in dat verhaal kunnen stappen of die mee een toegevoegde waarde kunnen bieden aan het verhaal.
Het verhaal is eigenlijk de oproep van de overheid.
Zij hebben een enveloppe van geld,
zij willen iets testen,
ze willen iets verbeteren,
ze willen iets versneld invoeren.
Zij voorzien daarvoor een budget en zij schrijven een soort wedstrijd uit om projecten binnen te krijgen.
Dus wij gaan eigenlijk die partners gaan aantrekken of die partners trekken ons aan.
En we schrijven dan samen dat verhaal en dan is het balans vinden tussen...
Wat is voor ons als bedrijf belangrijk?
Wat willen wij daar als meerwaarde uit hebben?
En wat is voor de andere partners een meerwaarde?
En dat op één lijn brengen,
dat is een heel uitdagende oefening,
maar een superleuke oefening.
Want je brengt eigenlijk mensen samen en laat hen kijken in één richting en dat is prachtig om dat te doen.
En wie zijn dan je stakeholders intern?
Intern kan dat iedereen zijn.
Dat kan jouw dienst communicatie zijn,
dat kan
het Waste-departement zijn,
dat kan de verbrandingsoven zijn,
dat kan ons team van sales zijn,
dat kan de mensen die energieprojecten of warmtenetten uittekenen zijn.
Afhankelijk van het thema verschilt ook mijn team.
En dat maakt het superleuk,
want het is altijd met nieuwe collega's dat ik aan de slag ga.
Leuk,
dat hoort er inderdaad zeer boeiend uit.
Kan je mij een project toelichten waar je trots op bent?
Ja,
er zijn een aantal projecten waar ik wel heel fier op ben.
Hetgeen wat...
vandaag het meest naar de voorgrond treedt,
is het acycleproject.
Dat is een letterwoord,
maar eigenlijk dat project wil dat er van de assen van de verbrandingsoven niets meer overblijft.
Dus we gaan die assen gaan verder behandelen dat alle stoffen of resten die daar nog in zitten,
die nog waarde hebben,
er worden uitgehaald.
En dan met de rest kijken we om bakstenen te maken.
Kijken we om straten daarmee te maken en zelfs om cement mee te maken.
Dus eigenlijk cement is een heel vervuilend product,
maar we hebben dat superhard nodig in Vlaanderen en daarbuiten.
En we zouden de assen van verbrandingsovens kunnen gebruiken om daarin te verwerken,
zodat dat eigenlijk een beter gerecycleerd product wordt.
En daar ben ik wel trots op.
Mooi,
is dat dan eigenlijk wat er nog overblijft,
eens die assen van onze partners bij Valomet komen?
Ja,
maar we werken er nog verder op.
Dus inderdaad,
de assen die van Valomet komen,
die zijn al echt ontdaan van heel veel waardevolle stromen.
Maar dan nog moeten die gemalen worden,
moeten die gewassen worden.
Soms zitten daar nog hele kleine partikels in die verstorend kunnen werken.
Bijvoorbeeld om als binder in het cement te werken.
Dus dat gaan we nog verder gaan behandelen.
Dan gaan we kijken,
is dat economisch rendabel om dat te doen?
Is dat cement sterk genoeg voor onze vereisten?
Dus dat is eigenlijk wat we allemaal in dit project gaan doen.
En dat is enorm actueel nu,
om eigenlijk al uw afvalstromen waarde te gaan geven,
te gaan opwaarderen,
opnieuw te gaan inzetten.
Want eigenlijk,
afval is onze nieuwe energiebron,
op alle mogelijke manieren.
Europa heeft niet veel olie,
of geen olie,
en we willen niet afhankelijk zijn van onstabiele landen.
Dus eigenlijk,
afval is onze nieuwe source om ons te laten leven op een comfortabele manier.
Als ik jou zo hoor praten,
dan denk ik,
wauw,
hoeveel energie heb jij eigenlijk?
Wat maakt jou gelukkig,
Elsie?
Zo de instant gelukkige momentjes zijn als een project wordt goedgekeurd.
Dat is superleuk.
Je hebt dan heel dat proces van onderhandelen,
samenwerken,
opnieuw schrijven,
naar de deadline werken van het indienen.
En als je dan na drie tot zes maanden de goedkeuring krijgt van een project,
dat is een instant gelukkig moment.
Maar eigenlijk geniet ik er enorm van
om samen te werken met mijn collega's.
Ik hou enorm van de ontmoeting met de anderen.
Ik ben enorm verschillend met de doorsneemedewerker,
als ik dat zo mag zeggen,
binnen Veolia.
En ik leer enorm veel van hen.
De manier waarop zij naar dingen kijken,
de waarde die zij zien in producten.
Ik vind het fantastisch om telkens opnieuw met hen in ontmoeting te gaan en te zien hoe zij naar de wereld kijken,
die soms wel heel verschillend is,
zoals mijzelf.
Daar wilde ik net op inpikken.
Je zegt van ik ben verschillend.
Kan je daar iets meer over vertellen?
In welke zin manifesteert zich dat?
Ik heb geen technische achtergrond.
Ik ben wel zeer gefascineerd door alles wat ze kunnen doen.
Maar ik begrijp wel een aantal processen.
Maar op het moment dat ze gaan over karakterisaties van assen en zo,
dan kan ik dat leren en voorlezen.
Maar echt begrijpen ga ik dat nooit doen.
Dus heel veel van onze medewerkers zijn technische profielen.
En gelukkig maar,
want ze doen fantastisch werk.
Mijn werk zit meer in het mogelijk maken.
In de verwondering geven.
In het faciliteren van processen.
Soms noem ik mezelf Alice in Wonderland,
omdat ik eigenlijk continu verwonderd ben over de nieuwe dingen en ook dingen in vraag ga stellen.
En het is juist doordat ik al die dingen in vraag stel en op een andere manier naar processen kijk,
dat dingen kunnen veranderen.
Door...
Out of the box te kijken.
En ik denk dat ik dikwijls wel de trigger ben om out of the box te denken.
Waarover zouden collega's verbaasd kunnen zijn?
Hoe plezant dat subsidieprojecten zijn.
Het zijn telkens nieuwe thema's.
Je kunt een beetje experimenteren.
Je kunt piloteren.
Je kunt buiten de lijntjes kleuren.
Ik vind dat heel plezant om dat te doen.
Het is heuvelachtig.
De ene keer is het moeilijker dan de andere keer.
De ene keer lukt het,
de andere keer niet.
Maar het telkens nieuwe mensen ontmoeten.
En nieuwe processen aangaan.
En nieuwe dingen proberen.
En...
Dat is echt fantastisch en de overheid vraagt dat ook.
De
Europese overheid,
de Vlaamse overheden,
zelfs internationaal,
zijn er echt budgetten waarbij ze bedrijven,
organisaties,
overheden stimuleren om toekomstige regelgeving te gaan voorbereiden,
te gaan testen,
methodieken te gaan testen.
Dat zijn fantastische kansen die ik denk dat ook onze bedrijfsvoering zal verbeteren,
versnellen,
kwalitatief beter maken.
En dat zijn kansen die we moeten grijpen.
En hoe maak je eigenlijk een keuze tussen die veelheid van mogelijke subsidiedossiers op basis waarvan wordt een keuze gemaakt waar we wel of niet voor willen gaan?
Het antwoord is makkelijk,
maar de realiteit is moeilijk.
Ik ga daarmee beginnen.
Voor de handliggend is dat we inhoudelijk eigenlijk moeten kiezen als het past bij de innovatiedoelstelling die we hebben en dagdagelijkse activiteiten.
Dat is eigenlijk prioriteit nummer één.
Het andere is dat wij soms ook partners hebben:
klanten,
grote klanten,
bedrijven waarmee we samenwerken,
die ons uitnodigen om mee te stappen in een consortium.
En dan kan het ook een strategische keuze zijn om mee te gaan in een consortium,
een consortium,
de groep partners die het project uitwerken,
om dat te doen.
Nu,
de interpretatie van is dat dan een geschikt project of niet,
bij aanvang,
als je die uitnodiging krijgt,
als je die in een call ziet,
is dat niet altijd duidelijk.
En het is een verhaal dat vorm krijgt doorheen het traject.
Soms moet je ook gewoon geloven in het traject en moet je ook geloven in je eigen kracht,
dat je het proces gaat kunnen waarde geven,
ook voor je bedrijf.
En dat is niet altijd gemakkelijk,
dat is een uitdaging,
maar dat maakt dat we wakker blijven in dit proces en dat is ook belangrijk.
Zou je kunnen zeggen dat dat de manier is waarop jij met jouw functie dan bijdraagt aan het feit dat wij de referentie in ecologische transformatie willen zijn?
Anders gezegd,
hoe draag jij bij,
concreet?
Ik denk dat ik goed ben in het herformuleren en opnieuw geloven in een proces en mijn medewerkers, allez mijn medewerkers, de teams op sleeptouw te nemen.
Het is geen gemakkelijke vraag dat je stelt om daar zo direct een antwoord op te bieden,
maar ik denk dat ik daar wel goed ben.
Om het enthousiasme in de teams wakker te houden en mee te laten kijken in dezelfde richting en te laten in woorden uiten wat er voor hen belangrijk is om mee in dat proces te stappen en dan te zoeken hoe we dat er kunnen inleggen.
Het is nu vrij moeilijk verwoord,
stel ik vast bij mezelf,
maar het komt er eigenlijk op neer dat ik met hen kijk wat heb je nodig om hier goesting in te hebben.
Oké,
wat zijn dan de grootste misvattingen over subsidiedossiers?
De administratie.
Ik ga daar ook niet flauw over doen.
Er is ook veel administratie.
Het is ook logisch,
want je gaat met belastingsgeld nieuwe dingen gaan proberen.
Je gaat met belastingsgeld...
innovatie gaan faciliteren.
Dus het is ook logisch dat je aan de belastingsbetaler uitlegt wat we ermee doen.
Maar ik vind dat de load van de administratie niet opweegt tegen de dingen die we kunnen realiseren.
Als je een grote impact kunt hebben op je omgeving,
waarbij vroeger afval werd gestort,
dat we dat nu kunnen gebruiken in bakstenen,
dat we daar een huis mee kunnen bouwen,
dat zelfs
CO2-neutraal wordt,
dan denk ik dat dat belastingsgeld goed gespendeerd is.
Mooi.
We komen stilaan aan het einde van deze podcastaflevering.
Tijd dus voor het MFP.
MFP,
dat is een meervoudig prestatiemodel.
Dat is een model dat we gebruiken bij Veolia om onze doelstellingen te bepalen en om onze projecten te evalueren.
We stellen het eigenlijk voor als een cirkel vastgezet op een as.
Een beetje zoals het Rad van Fortuin.
Er zijn vijf domeinen:
Maatschappij,
sociaal,
milieu,
commercieel en economisch-financieel.
En elk domein heeft meerdere doelstellingen.
Ik stel voor,
Elsie,
dat je even aan het rad draait en dat we het objectief waarop we stranden met het rad,
zeg maar,
linken aan jouw dagelijks bezigheid.
Ben je er klaar voor,
Elsie?
Volledig.
Spannend.
Oké,
doe maar.
Het kan geen toeval zijn,
Elsie.
We stranden op klanten.
En je zei net dat je er veel hebt.
Klanten,
ja.
Wel,
ik heb interne klanten.
Ik heb de mensen die rondom mij in de verschillende teams werken.
Want zij zijn eigenlijk mijn klanten waar ik mijn projecten,
die ideeën,
de uitnodigingen aan verkoop.
Bij wijze van spreken.
Ik vind het een beetje bijzonder om ze klanten te noemen.
Maar het is ook wel zo.
Zonder hen ben ik niets.
En heb ik ook niks te doen.
Wat dan niet de bedoeling kan zijn.
Ik probeer hen enthousiast te krijgen en gemotiveerd te krijgen om mee te werken.
Maar ook omgekeerd,
zij benaderen mij met uitdagingen waarvoor zij staan en hopen financiële steun te krijgen.
Dus de klantenrichting is in beide richtingen,
maar ook externe klanten.
Dat kan directe klanten zijn die ons vragen of uitnodigen om een project samen uit te werken.
Het kan ook zijn dat wij voor klanten bij een offerte...
mee aangeven,
wat zijn de subsidiemogelijkheden?
Want soms staan zij ook wel voor grote uitdagingen.
En zijn er subsidies voor duurzame investeringen of risicovolle investeringen.
Je hebt dan de indirecte klanten,
klanten die zien wat wij doen.
Want uiteindelijk,
als je een project doet,
een subsidieproject,
is een van de voorwaarden dat je altijd toont wat je doet met je belastingsgeld.
En onze klanten zien dat ook.
En dat gaat ons ook een toegevoegde waarde geven
in onze identiteit. We willen pionier zijn in die ecologische transitie,
we tonen daarmee dat we echt proberen en ik denk dat dat heel belangrijk is voor onze klanten,
als ze dan al niet direct betrokken zijn dan ze ook zien dat we daarin meestappen. Ik ben aan het nadenken,
ja,
ik denk dat dat de belangrijkste klanten ongeveer zijn die ik in mijn hoofd nu opop.
Ik weet niet,
zie jij nog klanten die ik vergeet?
Ik denk het niet voor zover ik een inschatting kan maken van jouw functie-inhoud natuurlijk,
maar
het lijkt mij al heel goed.
Ik zie al heel veel wins en voordelen voor heel veel verschillende partijen.
Er rest mij dan alleen nog jou van harte te bedanken om vandaag hier aanwezig te zijn,
Elsie.
Wat ik heb onthouden uit deze podcastaflevering is:
subsidiedossiers zijn niet saai.
In tegendeel,
ze zijn erg waardevol voor onze organisatie en ze leiden vaak tot boeiende samenwerkingen en innovatieve projecten.
Je kunt ze eigenlijk vergelijken met een muziekstuk dat langzaam opbouwt naar een climax.
Als alle puzzelstukjes netjes in elkaar vallen,
kom je met je partners tot een mooi verhaal.
Elsie heeft heel veel klanten intern,
de collega's die meewerken aan de dossiers en samen naar innovaties zoeken,
en extern,
klanten,
partners,
fans van de projecten en andere belanghebbenden.
Tot slot onthoud ik ook dat het nooit te laat is om van je hobby je beroep te maken.
Elsie werkte jarenlang in de sociale sector en had als hobby bedrijven begeleiden bij duurzame energieprojecten.
Van die hobby heeft zij beslist haar beroep te maken en zo kwam ze bij Veolia terecht.
Dank aan jullie beste luisteraars,
blij dat jullie er vandaag bij waren.
Ben je fan van onze podcast?
Aarzel niet om hem te delen met je collega's en ja,
zelfs met je vrienden en familie.
Mocht je je mening willen delen over de inhoud van deze podcast,
dat kan ook.
Stuur een mailtje naar de afdeling communicatie.
Je vindt het mailadres op intranet.
Ben je nog geen collega?
Kijk dan even naar onze LinkedIn-pagina,
Veolia Belgium & Luxembourg,
en stuur ons daar een berichtje.
Ik ben Marisa Tondat en ik nodig je nu al uit voor een volgende aflevering waarin we jou met veel plezier aan een andere collega gaan voorstellen.